home | favorieten | fotoalbum | stats | gelinkt door | beheer | maak je eigen weblog aan! | Wil je mijn visitekaartje? punt.nl


SPONSORLINK!
Einstein en Stichting Hulphond | 18 Februari 2007 | 17:50:28
Aussi online en français: http://equilibreenroute.punt.nl
 
Help de Hulphonden Helpen
 

Wil je behalve je gelukwensen ook een financiele bijdrage leveren aan ons viervoetig sponsorproject?

Vul dan het sponsorformulier in! Klik op:

http://www.ksdesign.nl/Einstein_sponsorformulier.html

Iedere bijdrage is welkom, niets is teveel of te weinig! Je kunt kiezen voor directe sponsoring van een vast bedrag, of een bijdrage die afhankelijk zal zijn van het aantal gereden kilometers, bijv. 2 eurocent per kilometer. Je ontvangt na versturing een bevestiging via email.
Let op, niet iedereen blijkt het formulier te kunnen versturen. Lukt het niet? Stuur dan een email met je naam, adres, emailadres, telefoonnummer en sponsorbedrag naar Karin Schouwenburg: design@ksdesign.nl
Namens Einstein, en natuurlijk Maila, Yvonne en Karin, alvast hartelijk bedankt allemaal!
 
                           
 
reacties 5 | bewerk | geef kudos | verstuur | kopieer | bekeken x 1956

Wil je mijn visitekaartje?

Rijden voor het goede doel!
Einstein en Stichting Hulphond | 31 Januari 2007 | 09:53:42
In de eerste plaats was er het verlangen naar het reizen zelf. Het reizen om het reizen, om de pure, intensieve manier van leven die het met zich meebrengt. Om het beter leren kennen van jezelf en de paarden, omdat je samen in een natuurlijk leefritme prachtige momenten deelt maar ook onverwachte tegenslagen het hoofd moet bieden.
Pas daarna ontstond het idee om voor een groter doel dan alleen onszelf te gaan reizen. Om aan je eigen verlangen om lange tijd te paard op pad te zijn, een goed doel te koppelen.  
Maar welk doel? Dat bleef nog even in het midden. Totdat Yvonne zich een oproep herinnerde van een medelid van de NVVR (Ned. Vereniging voor Vrijetijds Ruiters) die jaarlijks als gastgezin fungeert voor een toekomstige hulphond.

Stichting Hulphond leidt honden op als handen en voeten van iemand met een handicap, waardoor deze weer een volwaardig leven kan leiden. De hond voert als het ware de taken uit die iemand door zijn of haar handicap zelf niet kan. Hierbij kun je denken aan het oprapen en aangeven van spullen, het brengen van de telefoon, het openen van bijvoorbeeld liftdeuren, het aangeven van de portemonnee aan de cassiere. Ook zijn er signaalhonden, honden die blijken aan te voelen of iemand een epileptische aanval gaat krijgen en iemand helpen in veiligheid te komen of op een noodknop drukken om alarm te slaan als het mis gaat.

Karin Schouwenburg begon enkele jaren geleden met het in huis nemen van door Stichting Hulphond geselecteerde pups, die een toekomst als hulphond tegemoet gaan. Behalve in het socialiseren en opvoeden van de pup en het klaarmaken voor de "echte" aftraining, verdiepte zij zich ook in het financiele plaatje van zo'n hulphond. Gemiddeld genomen kost het opleiden van een pup, van dekking en geboorte via een jaar gastgezin naar intensieve trainingsschool tot aan uitplaatsing en volledig operationeel aan het werk bij het nieuwe baasje, zo'n 26.000 euro per hond. Karin besloot haar huidige pup Einstein niet alleen een keurige opvoeding, maar ook een rugtasje met geld voor Stichting Hulphond om zijn verder opleiding mee te bekostigen, mee te willen geven. Karin en Yvonne waren het snel eens.

Wat is er mooier voor ons reizigers, om de reis af te leggen in de wetenschap dat je met elke stap voorwaarts ook Einstein helpt om straks iemand een stap vooruit te helpen? Een ontmoeting met Einstein overtuigde nog eens extra. Wat een GEWELDIGE hond! Nog maar zo jong, echt een pup nog, maar NU al volledig gericht op wat er straks van hem verlangd gaat worden. Stoeiend met zijn "pleegopa" Murdoch de Rhodesian Ridgeback, eindeloos slepend met pantoffels om ze aan willekeurige huisbewoners aan te bieden (met een blik van "Dat is toch de bedoeling? Dat ik dat doe? Krijg ik nu iets?") en hij haalt zelfs een tissue voor je als je niest!

Wil je ook kennismaken met de nu vijf maanden oude, brutale, wijsneuzige Golden Retrieverpup Einstein? Kijk dan eens op:

http://web.mac.com/ks.fotografie/iWeb/Einstein/Blog/Blog.html  
En op:

Pas op, smelt niet.....

Binnenkort is het mogelijk om je in te schrijven om ons te sponsoren. Inhoudelijke informatie over de sponsormogelijkheden volgt zo snel mogelijk.

Als je ongeduldig bent en nu alvast wilt laten weten dat je ons wilt steunen, kun je een mailtje sturen naar:

equilibreopreis@punt.nl

En voor meer informatie over Stichting Hulphond: www.hulphond.nl
reactie 1 | bewerk | geef kudos | verstuur | kopieer | bekeken x 1591


Dit is wie we zijn.
Even voorstellen | 31 Januari 2007 | 09:16:22
 Aangenaam, Maïla Waaijers en Yvonne Bijleveld. Respectievelijk 35 en 29 jaar
 oud, beiden ongeneeslijk verslaafd aan paarden, en ongeneeslijk verslaafd
 aan rondtrekken met en op paarden.

Yvonne rijdt paard sinds haar vijfde jaar, en was in de omgang met paarden altijd al "anders" dan anderen. In het dorp kreeg ze in haar puberteit de reputatie dat ze goed met lastige paarden overweg kon, en met haar eigen pony Fabiola was ze in veel wedstrijddisciplines succesvol. Ze gaf tot Fabiola's overlijden in 2005 stunt- en vrijheidsdressuurshows met haar, waarbij niets te gek was. Met carnaval ging Fabiola zelfs achter de optocht aan mee de kroeg in!
Ze ging, vanuit de intense band met haar pony en het gemis aan dit contact wat ze zag bij andere mensen en hun paarden, op zoek naar meer kennis over het gedrag en het wezen van paarden. Ze kwam terecht bij Pieter Baalbergen, en vond in zijn werkwijze de EquiLibreTraining de diepgang die ze zocht. Ze begon aan de opleiding tot EquiLibreTrainer/Docent, ging steeds meer lesgeven, en werkte tevens vele zomers mee met de reizen die Terra Natura in de Pyreneeen organiseerde. Ze rondde een agrarische HBO-studie af, en ging ondanks haar Ing.-titeltje met veel plezier een paar jaar paarden zadelmak maken op een kleine Brabantse dressuurstal.
Anno 2007 geeft Yvonne, na het overlijden van Pieter in 2006, mede vorm en leiding aan een eigen organisatie die cursussen, clinics, demo's, lessen en opleidingstrajecten biedt vanuit de natuurlijke "weg van het paard". Daarnaast werkt ze op stoeterij VCG-horses in Cromvoirt, waarvan de visie naadloos aansluit bij de inhoud van haar werkwijze.
 
Maïla maakte ook haar eerste ritjes te paard toen ze vijf jaar was. Ze is geboren in Rotterdam en heeft haar ouders altijd verweten niet op een boerderij te wonen. Op haar achtste kreeg ze een pony; Jopie, waar ze tot haar 18e jaar lief en leed mee deelde. Na het overlijden van Jopie, tijdens haar studie creatieve therapie, reed ze af en toe paard op een manege, maar ze miste het échte contact. Een reis in Nieuw Zeeland waarbij ze een trektocht maakte te paard van enkele dagen, deed het verlangen naar paard, natuur en VOLOP LEVEN, in alle hevigheid terugkeren. Weer in Nederland ging ze op zoek en kwam ze terecht bij Pieter Baalbergen. Bij hem kregen de ervaringen die ze als kind met haar pony gedeeld had een naam en een basis. Ze ging zomer na zomer naar de Pyreneën om te leven met de paarden tijdens de trektochten aldaar. Ook startte ze met de opleiding EquiLibretraining. Deze maakte ze niet af, doordat ze een plek vond in de Pyreneën om te wonen. Op deze plek, midden in de natuur, met zes paarden en andere dieren leert ze elke dag weer wat ECHT LEVEN IN CONTACT, nu eigenlijk inhoudt. Hoe belangrijk het hier en nu is, het er ZIJN. De paarden en andere dieren zijn haar leermeesters. Momenteel werkt en leeft ze dus in Frankrijk, waarbij ze onder andere consulten telepathie met dieren doet en cursussen geeft m.b.t communiceren met dieren. En in april gaat haar grootste levenswens eindelijk in vervulling; REIZEN TE PAARD!!!!  Gewoon een kwestie van doen!
 
reactie 1 | bewerk | geef kudos | verstuur | kopieer | bekeken x 1979


Dit gaan we doen!
Even voorstellen | 28 Januari 2007 | 14:26:14

Dit gaan we doen:

Vertrek: Gilze, 11 april 2007

Bestemming: Mas Vilalte, Corsavy (Pyreneés Orientales, Zuid Frankrijk)

Afstand: Ongeveer 1500 kilometer

Transportmiddel: Paard

Reisduur: ongeveer 90 dagen

Reisdeelnemers: Maila (ruiter), Yvonne (ruiter), Silver (rijpaard), Christy (rijpaard) en Joy (pakpaard).

Doel: Leven en reizen met paarden, waarachtig leven op "EquiDo" wijze, volgens de weg van het paard.

Missie: Geld inzamelen voor de opleiding van Einstein, een pup van Stichting Hulphond die straks een gehandicapte zal gaan helpen om een volwaardig leven te kunnen leiden.
 
Hier kun je ons sponsoren:
 
Iedere bijdrage, van een kwartje tot wat je maar kwijt wilt, is welkom!
Alvast bedankt namens ons allemaal!
reacties 7 | bewerk | geef kudos | verstuur | kopieer | bekeken x 2454


Het begin
Even voorstellen | 28 Januari 2007 | 14:11:16

Het idee om te paard gaan reizen ontstond alweer enkele jaren geleden. Het wortelde zich al bij zowel Yvonne als Maïla, toen ze in 1999 voor het eerst te paard door de Pyreneeen trokken onder leiding van Pieter Baalbergen. Beiden verloren hun hart aan de primitieve, organische manier van leven, het contact met de paarden en de natuur, en onafhankelijk van elkaar koesterden ze het verlangen om zelf ook ooit 'ns zoiets te doen, maar dan voor een langere periode.

De daaropvolgende jaren bleef Yvonne meegaan met de reizen in de Pyreneeen, vaak was ze de gehele zomer als vrijwilliger met Terra Natura in Frankrijk, en deed zo een schat aan ervaring op. Ook Maïla kwam regelmatig als reisdeelnemer terug, voor hen beiden was het reizen met de paarden iets geworden waar ze niet meer buiten wilden.
In 2003 werd met een select gezelschap een maandreis ondernomen. Met tien mensen en dertien paarden, Pieter op zijn Urano aan het hoofd, een maand als nomaden door de bergen trekken. Met alle spullen op de pakpaarden, geen volgauto's of bevoorrading van buitenaf. Slechts de ligging van de dorpen, de bergen en dalen, de paden en de rivieren die de route bepaalden. Deze intense ervaring liet de wens om zelfstandig te gaan reizen, met eigen paarden en volgens eigen routes, nog verder groeien.
Maïla had ondertussen de Pyreneeen als thuis gekozen, en vestigde zich definitief in Corsavy, op gastenverblijf (en nog veel meer dan dat) Mas Vilalte. Yvonne en zij hadden regelmatig contact, waarbij altijd wel terloops ter sprake kwam dat het zo leuk zou zijn 'ns voor langere tijd te paard op pad te gaan. Van Gilze naar Corsavy bijvoorbeeld. Of omgekeerd. Gewoon om het reizen zelf, om te leren, te groeien, en om te leren gaan met alles aan voorspoed en tegenslag wat je op zo'n reis tegenkomt.
 
Yvonne, die als puber in Nederland veel trektochtjes had gemaakt, reed in 2004 als voorzichtige start een trektocht van een week van Gilze naar Vierhouten (Veluwe). Haar merrie Silver bleek enorm op te bloeien van dit reizen, en zo wist ze dat ze een paard had wat grotere plannen ook geen probleem zou vinden. Toen Yvonne in september 2005 twee weken bij Maïla op Mas Vilalte verbleef, was het niet eens meer het geboren worden van een idee, maar er nog slechts woorden aan geven. Waarom gaan we het niet gewoon DOEN, die reis, en wel NU meteen?
Welnu, moeilijker bleek de beslissing werkelijk niet. We gaan het gewoon DOEN!
En wat goed is, komt snel.
Want toen gebeurde er het volgende:
 
"Er bestaat een grote waarheid op deze planeet: Wie je ook bent of wat je ook doet, als je echt iets wilt, komt dat doordat die wens ontstaan is in de ziel van het heelal. Dat is jouw missie hier op aarde.(.............) En als je iets wilt, spant het hele universum samen om ervoor te zorgen dat je je droom verwezenlijkt."  
 
 
(Uit "De Alchemist" van Paulo Coelho ---> aanrader!)
 
De radars begonnen te lopen, het universum zei "JA"! Er moet nog e.e.a. gebeuren voor we op pad kunnen, 10 april is de geplande vertrekdatum en voor die tijd ligt er nog heel wat werk. Maar het lijkt allemaal te gaan kloppen, contacten, paarden, mensen, dingen. Het universum lijkt "JA" te zeggen tegen wat we gaan doen, en helpt ons (beiden geen organisatorische helden) met het rondbreien van de broodnodige voorbereidingen.
En wat kun je anders dan maar naar dat universum luisteren....????
 
We GAAN!
 
Op dit weblog gaan we alle vrienden, kennissen, familie, alle overige geïnteresseerden en alle mensen en bedrijven die onze kilometers, onze paarden en onze uitrusting gaan sponsoren op de hoogte houden van onze ervaringen.
Als je door dit weblog bladert, zul je kunnen lezen wie we zijn en wat we doen, en voor wie we geld inzamelen met onze reis. Kom je over een tijdje weer terug, dan zal het weblog telkens zijn uitgebreid en "geupdate", met nieuwe informatie, foto's en ervaringsberichten!
 
reactie 1 | bewerk | geef kudos | verstuur | kopieer | bekeken x 1838


FOTO'S online!
Even voorstellen | 03 September 2007 | 18:17:06
Hallo allemaal
 
Bijna twee maanden na dato zijn dan eindelijk de eerste foto's van ons reisavontuur online! Het begon er nog in Frankrijk mee dat we van drie fotoseries één moesten maken, dus alles in de juiste volgorde moesten zetten. Toen zijn we de foto's namen gaan geven, toen op CDrom gaan branden.... en toen zette de computer alles op alfabetische volgorde op de CDrom!!!
Na enige pogingen hier thuis om daar verandering in te brengen, heb ik nu maar gewoon het eerste deel van de foto's geupload (hetgeen de eerste keren OOK mislukte omdat mijn computer weigerde de bestanden als JPG te herkennen, heel fijn), alles staat dus alfabetisch, maar qua reisvolgorde DWARS door elkaar!
Maar toch, het geeft een impressie van hoe en wat, Shanti staat erop, en Anneke met Mooneyes, die ons onder Limoges zo fantastisch geholpen heeft, staat er ook bij, en foto's van onze monstertocht door de Pyreneeen tot en met gekkigheid die we helemaal in het begin in Belgie meemaakten (zie Belgische bewegwijzering).
Niet alles paste in het album, ik had alle 864 foto's erin willen zetten maar de punt.nl begon te piepen dat de schijfruimte vol was, er missen er nog een slordige 300.  Enfin, dat komt ook nog wel..... Volgende missie is om ze op volgorde te krijgen..... De foto's die geen naam hebben (de DSC-nrs en de "Photo + nummer") staan overigens wel in de juiste volgorde, de DSC-foto's zijn van Maila, de "Photo" serie van mij. Het zijn de foto's die benoemd zijn die dwars door elkaar staan. Da's om het makkelijk te houden..... Sorry, we hopen dat jullie het TOCH leuk vinden om te kijken ;-)
 
Verder gaat het met zowel Maila als mij en de paarden goed. De reis heeft wel ons beider leven enigszins op zijn kop gezet, de impact van deze drie maanden is groot gebleken, het leven kon "thuis" niet gewoon verder zoals het voorheen was. Beiden zijn we volop in ontwikkeling en alle verworven inzichten en ontdekkingen vorm en inhoud aan het geven in ons leven. Dat is op zijn zachtst gezegd weer eens een boeiend proces!
 
De paarden maken het prima, Christy doet pogingen zich staande te houden in de kudde van Vilalte en Joy en Silver, echt weer Jut en Jul samen, staan inmiddels in de wei van de boer van wie ik ook mijn huisje huur, dus "aan huis", en dat is geweldig! Silvers wond op haar buik is helemaal genezen, en we crossen, of op Sil met Joy aan de hand of omgekeerd, lekker door de bossen of trainen wat serieuzer dressuurmatig op de wei.
 
Shanti heeft ervoor gezorgd dat ik thuis toch ECHT zooooo graag een hondje wilde, met als resultaat dat ik dit nu zit te typen met een uitgevloerde Sasza, jaarling kruising Bordercollie, aan mijn voeten. Geweldig, wat ben ik blij met haar!
 
Het leven is dus nog altijd zo ontzettend mooi.......
 
Geniet van de foto's!
 
Liefs
Yvonne
reactie 1 | bewerk | geef kudos | verstuur | kopieer | bekeken x 1211


12 t/m 19 juli: Weer thuis!!!
Even voorstellen | 20 Juli 2007 | 18:04:08
Hallo allemaal!
 
Nou, dat was me het weekje wel! Inmiddels zijn zowel Maila als ik weer thuis. Na eergistermiddag (18 juli) om 13u in Arles-sur-Tech Silver op de vrachtwagen te hebben geladen, hebben we na een lange maar goede, comfortabele trip vannacht (de 19e) om twaalf uur de beide globetrotters thuis gezond en wel weer uitgeladen.
De hereniging met Joy op de tussenstop in Cublac was prachtig. Christy en Silver waren lang zo close niet met elkaar, maar Joy liet al snel haar maatje waar ze deze vijf weken bij gestaan heeft in de steek en sloot zich weer bij Silver aan. Silver moest er eerst niets van weten, ze was moe en een beetje ongerust over wat er toch allemaal aan het gebeuren was en had honger, geen gesodemieter wilde ze aan haar lijf. Maar na een paar uur stonden ze als vanouds neus aan neus te grazen. Ontroerend!
 
We konden bij Anne overnachten, en de volgende ochtend zijn we om 7u weer op pad gegaan.  De oude, geheel gereviseerde, karaktervolle grote vierpaardsvrachtwagen van mijn werkgevers Henk en Esther van VCG horses blijkt een dapper kolos, en heeft de hele weg moeiteloos en vrolijk brommend als een huis op de weg gelegen.
En nu zijn we dus allemaal weer thuis!!
 
Het mooie, maar ook het moeilijke van drie maanden zo puur en basic reizen, is dat het je heel snel duidelijk is wat wel en niet ECHT belangrijk voor je is. Wat in je hoofd zit en wat in je hart. Voor zowel Maila als mij werd geleidelijk aan hoe langer hoe duidelijker hoe we verder wilden, straks, als we weer thuis waren. Je piekert over hoe dat vorm te geven, maar als je er dan eenmaal werkelijk bent, dan blijkt dat allemaal gewoon al klaar te liggen. Wat maken wij mensen ons toch druk, je hoeft alleen maar de stroom te zien en daar vertrouwen in te hebben.... Niet dat het dan MAKKELIJK is, maar toch. Zo'n reis gaat in je celkernen zitten, en we vertrouwen erop dat de ontwikkelingen die nu volgen, de juiste zullen gaan zijn!
 
De laatste reisdagen waren mooi, zwaar, en intens. We waren in een heel hoog tempo door het eerste deel van de bergen gelopen, van Quillan naar Vinca/Rigarda, maar voor het laatste stuk hadden we veel meer tijd, vier dagen voor wat als je echt doorloopt ook in twee dagen zou hebben gekund. Maar we besloten juist rustig aan te doen, om op de geplande datum aan te komen, de paarden en onszelf niet op het laatst nog te gaan overbelasten, en nog even werkelijk van het reizen en de bergen te genieten. Met alleen nog wat bagage op Christy, Silver bevrijd van het zadel zodat heb abces onder haar buik kon gaan genezen, trokken we dus na twee rustdagen opnieuw de bergen in.
De eerste dag liepen we over de GR36 van Rigarda naar Baillestavy. Dat hebben we geweten! Het was bloedheet, het was HEEL steil, het was HEEL smal, en het was HEEL lang, die eerste uren..... Maar NET toen we het eigenlijk ECHT niet meer leuk vonden kwamen we boven, en liepen we kilometers vrijwel vlak, af en toe wat dalend, over een smal, oeroud muilezelpaadje. Een omgeving zo prachtig dat het domweg niet te vatten was! Als je je verbeelding wat gebruikte, kon je je inbeelden hoeveel lastdieren hier overheen getrokken moeten zijn in vroeger tijden, om naar hoger gelegen akkers te gaan of spullen naar de markt te vervoeren of wat dan ook.... Daar word je toch even stil van. Het was de inspanning dubbel en dwars waard, het was echt een cadeautje.
Rond een uur of twee was het pad tot de hoogte van het riviertje afgezakt, en toen we lunchten op een mooie open plek langs de rivier besloten we daar maar meteen te blijven, het was een ideaal plekje. In alle rust kampement kunnen maken, zelfs een paar uur kunnen slapen, koken op houtvuur, een heerlijk kalm ritme wat ons de kans gaf langzaam aan het idee te wennen dat dit de laatste dagen waren.
Die nacht werd ons geen rust gegund, ik was blij dat ik 's middags nog wat had geslapen, het BLEEF maar onweren, uren lang, en niet zachtjes ook. Gelukkig hield tent-met-zeil-erover ook deze regen buiten en bleven we droog.
 
De volgende dag zette bij mij een beginnende verkoudheid stevig door, en niezend en snotterend liep ik van Baillestavy naar Valmanya, flinke stukken nog zonder zadel op Silver gereden want gewoon gammel. Maila bleef onverstoorbaar doorlopen, ook moe, maar lichamelijk wat taaier dan ik, en voor haar werd het een echte thuiswedstrijd, in Valmanya wist ze een overnachtingsplek waar ze met een rando met hun eigen paarden vanaf Vilalte al eens waren geweest. Het was een mooie oude verlaten boomgaard met hoog gras, waar we ook alweer vroeg in de namiddag aankwamen, met nog tijd genoeg om lekker te lummelen, te praten en te slapen. En er stonden frambozen!
 
Van Baillestavy hadden we in 1 dag naar Vilalte kunnen lopen, maar we besloten nog een nacht in een mooie vallei langs de GR10 (die langs Vilalte loopt, dus ZELFS als deze GR route zou besluiten s nachts stiekum te verdwijnen zouden we er wel komen.....) te blijven en de laatste dag het heftigste stukje van deze GR10 tot aan het eindpunt te doen, maar iets meer dan een uurtje lopen. Mooi weer, kraakhelder, op het uitzichtpunt van Tour de Batère keken we zo bovenop de Middellandse zee, 40km verderop maar het lijkt alsof je er zo heen kunt lopen, het hoogteverschil van zo'n 1500 meter vervormd je waarnemingsvermogen een tikkeltje. Ook ik was hier nu op bekend terrein, want ik ging ook niet voor het eerst naar Vilalte. Volgens Maila maakten haar hersenen op 24 plekken tegelijk kortsluiting, omdat het domweg niet te vatten was om hier te lopen, maar dan nu vanuit Nederland te paard gekomen.....
Op een prachtige groene plek middenin de vallei langs de beek zetten we nog één keer ons kamp op. Ik viel vrijwel onmiddellijk in slaap, koortsig en wel, maar toch, wat was het prachtig om hier te zijn! Freddy kwam ons vanaf Vilalte tegemoet met de bus, en ook Marie en Madhumati (de eigenares van Christy) wilden ons dolgraag even zien en kwamen met de auto over de weg naar het punt waar de GR10 kruist om gedag te komen zeggen. Freddy bleef s nachts, en Maila besloot bij hem in de bus te gaan slapen zodat ik in de tent zo hard kon snotteren en niezen als ik zelf wilde. Met Silver nog een keer als wachter voor de tent heb ik die nacht niet veel geslapen, was echt beroerd, maar toen ik dan maar een beetje buiten met Silver ging knuffelen viel me wel de meest heldere sterrenhemel die je je wensen kunt ten deel. Er is altijd wel iets positiefs te vinden!
 
De laatste etappe van de groene vallei naar Vilalte was maar een uurtje, maar wel een uurtje voor vergevorderden, met oude staalkabels van de ijzermijnen over de gladde rotsen, steil en met weinig grip voor de paarden, hoge afstappen, scherpe bochten, overhangende stenen. Maar onze dames (nu beiden zonder bagage want Freddy had Christys bagage mee, we hadden dus niets anders meer bij ons dan onszelf, de paarden en een flesje water) slaagden met glans voor de laatste test. Geen pas verkeerd, geweldig! Marie en Madhumati kwamen ons op het pad naar Vilalte tegemoet, Madhumati dolblij het laatste stukje bovenop Christy, en Marie pakte mijn telefoontje om wat foto's te maken. En zag dat het 11.06u was. Vijf minuten later stonden we voor het hek van Vilalte, en was het 11 juli, 11 minuten over 11, en dat was echt niet gepland..... Maar dat er zoiets als toeval bestaat geloven wij toch allang niet meer.....
 
In de week die volgde hebben we de foto's uit alle verschillende telefoons en toestelletjes verzameld op een CDrom, en zodra ik ontcijferd heb hoe ik ze daar weer AF kan krijgen plaats ik er zoveel mogelijk op het log! Ze zijn prachtig geworden...........
 
Het is dus nog niet helemaal klaar, jullie houden het beeldmateriaal nog een paar dagen te goed!
reacties 5 | bewerk | geef kudos | verstuur | kopieer | bekeken x 1150


11 juli 11.11u, ARRIVEEEEE!!!!!!
Even voorstellen | 11 Juli 2007 | 19:30:22
We zijn er!
 
Gisteren zijn we op een uurtje loopafstand (maar wel een steil, smal en rotsachtig uurtje....) van Vilalte gestopt voor de laatste nacht in de bergen, en vanmorgen om PRECIES 11 juli 11.11u (en dat was NIET expres!) stonden we voor het hek van Mas Vilalte, zover zuidelijk in Frankrijk als je zo ongeveer wezen kunt, je ziet vanaf hier de spaanse bergen liggen. Incredible, but we made it......
 
Van de week, als er een wat betere internetverbinding is, vertellen we nog wat meer over de laatste dagen van de reis en over alles wat verder nog leuk is om te vertellen, voor nu is het voor ons en de paarden vooral even een paar dagen uitrusten!
 
Veel liefs van een paar op het doel van de reis, maar niet op hun eindpunt, belandde reizigers!
reacties 9 | bewerk | geef kudos | verstuur | kopieer | bekeken x 1582


7 juli, klaar voor het laatste stuk....
Even voorstellen | 07 Juli 2007 | 13:50:10
Hallo allemaal,
 
De vorige update was natuurlijk op DRIE juli en niet op VIER juli maar ik vond het wel een charmant foutje dus ik heb het maar laten staan. Vond het uberhaupt niet slecht dat we nog zo dicht bij de juiste datum zaten ;-)
 
We zijn nu aan een broodnodige tweede dag rust bezig, bij vrienden van Freddy in Rigarda, vlakbij Vinca. Vanaf morgen is het eigenlijk nog drie, maar we nemen er vier, dagen lopen naar Vilalte, en dan is het missie volbracht.... Het is pas de 2e keer dat we 2 dagen rust achter elkaar nemen, voor de rest hebben we volcontinu een reistempo van 5 dagen reizen en 1 dag rust aangehouden, maar na in 3 dagen Pyreneeen over de pistes en kleine paden (hetgeen ongeveer 3x zover is als over de hoofdwegen maar daar mag je met de paarden niet door de gorges en bovendien is dat levensgevaarlijk en helemaal niet zo leuk als voor het echie door de bergen)van Quillan naar Vinca te zijn gelopen, hetgeen totaal gestoord gedrag is, waren we soort van uitgeput. Zielsgelukkig, maar totaal gesloopt! Uitrusten voor de laatste etappe.... Op een STOEL zitten (we zijn allebei het op de grond zitten toeterzat, maar dat is dan ook eigenlijk het enige wat we zat
zijn...) en in een BED slapen, op een MATRAS........
 
De paarden zijn oké. Een week of anderhalf geleden is Silver door een of ander eng beest in haar buik
gestoken, precies onder de singel, dat is wat gaan ontsteken, ze heeft eergisteren dus voor het laatst een zadel gedragen. Het moet haar pijn hebben gedaan de laatste dagen, maar we zaten zonder backup
middenin de bergen en we moesten wel verder....En ze gaf geen kik, oren erop en gaan met die banaan, altijd loslopend, altijd dertig meter vooruit, altijd wachtend op een kruising om te kijken waar we heen gingen, altijd komen als je roept... Gelukkig is de onststeking nu na behandeling en een dag rust alweer veel dunner en mooi dicht.
Ze mag de laatste dagen dus helemaal in vrijheid naar Vilalte lopen, ze heeft het verdiend, voor vier dagen laden we alles wat we nodig hebben wel op Christy en als we willen rijden springen we wel even los op haar rug, geen singel meer tot het helemaal over is. Onwaarschijnlijk wat die knol gedaan heeft.... Ze vond de bergen GEWELDIG, ze houdt namelijk van overzicht en uitzicht, en bovenop een berg kun je tenminste ECHT zien waar je bent! En ze klom als een berggeit over de moeilijkere paden, hoezo losse stenen, hoezo steil,
hoezo smal? Ik kan er alleen maar in opperst geluk naar kijken, daar hebben wij mee mogen reizen, met dat paard.....
Heeft met dat taaie ouwe lijf dat hele pokke eind gelopen.... Als je er zelf even doorheen zit
neemt madam het regime over (en dat gaat niet over het overnemen van leiderschap maar gewoon over binnen samenzijn doen wat er nodig is, ze neemt daarin volledige verantwoording voor haar inbreng) en brengt je desnoods als je er half onder hangt nog waar je heen wilt. Als ze er zelf doorheen zit steekt
ze haar neus onder je arm, zucht een keer diep, en loopt tot het einde van de wereld (en in de Pyreneeen desnoods ook tot het dak van de wereld) gewoon met je mee. Ze heeft maar EEN keer echt haar dag
niet gehad, en dat was toen we ZES dagen liepen in plaats van vijf, en de zesde dag had een rustdag moeten zijn, en dat was dus HEEL ERG FOUT.... Het is wel een principieel geval dat beest van mij....
 
Met Joy gaat het ook goed, ze is helemaal niet meer kreupel en is een hartensteler, ik hoop dat ik haar nog terugkrijg....
Christy heeft het moeilijk gehad in de bergen. We begrijpen haar nog steeds niet echt, en aan de ene kant is dat sneu, maar aan de andere kant, na drie maanden van constant wisselend terrein kijkt ze nog steeds totaal niet waar ze loopt, loopt constant te dicht op je waardoor zij niets ziet EN direct bovenop je zit als je stopt of als ze zelf struikelt. Wat je ook doet, elle fait n'importe qoui, ze is totaal niet in contact met de wereld om zich heen, WAT je ook inbrengt. Ze sprong een keer domweg naar beneden haast het ravijn in omdat er wat water op het paadje lag, ze heeft Maila een blauw oog bezorgd omdat ze zonder enig opletten met haar kop smijt als er een vliegje zit, en het lukt ons niet om echt om haar te gaan geven.  Wat op zich erg interessant is, als je drie maanden intens met elkaar samenleeft en er veranderd totaal niets in het contact, ondanks verwoedde pogingen van ons om een ingang te vinden. Enfin, ik waardeer haar enorme fysieke kracht en uithoudingsvermogen, ben blij dat ze in blakende fysieke gezondheid tot hier heeft kunnen komen al was het de laatste dagen hachelijk of ze niet in een ravijn ging vallen, en hoop dat ze op Vilalte alsnog de rust gaat vinden om zich te openen en te ontwikkelen. Want ergens onder dat totaal gestoorde gedrag zit echt een prima paardje wat we ook echt af en toe wel hebben gezien. Maar het is niet anders, het kan niet altijd lief en aardig zijn.....

Verder hebben we het record tenten slopen, eergisteren is er een tentstok van tent nummer vier gesneuveld. Waterdicht wastie allang niet meer, maar we spanden er een zeil over en dan bleven we droog,
ook in noodweer....maar goed, hij gaat dus steeds verder stuk. Maar hij moet toch nog echt even mee, voor alles wat niet meer uit zichzelf blijft zitten heeft onze lieve heer de ducktape geschapen.........

Het was voor ons een haast niet te bevatten moment om in de Pyreneeen langzaam bekend gebied in te rijden, maar dit keer met eigen paarden.... Zijn we helemaal heengelopen.... Sil, je staat op de Col
de Jau, waar mijn innige liefde voor het reizen met paarden ooit begonnen is onder leiding van Pieter.... We konden alleen maar janken, zo ontzettend gaaf!!!!! Het maakt wel echt kortsluiting in je hoofd, het
is domweg niet te vatten dat we dit dus te paard en te voet hebben gedaan, gewoon niet teveel over nadenken. Veel mensen vinden dat er een boek moet komen over de ervaringen, maar ik weet niet of
dat zin heeft, er is toch geen mens die gaat geloven hoe deze reis verlopen is. Al die idiotie die van toeval dat niet bestaat aan elkaar hing, en het houdt maar niet op!!!!! Iedereen die dat te snel achter elkaar leest die denkt jajazalwel, beetje teveel fantasie :-)
We hadden eigenlijk nog een dag langer over de etappe naar Vinca willen doen, maar in verband met de groter wordende plek op Silvers buik zijn we doorgelopen. Wel hebben we, omdat we door een kaarleesfout te vroeg de Tuc Dormidou begonnen af te dalen en dus een paar paden te vroeg op de weg uitkwamen, een prachtige nieuwe overnachtingsplek middenin de bergen gevonden. Koken op houtvuur, wassen in beken, koeienbellen horen, de geuren en kleuren, we zijn innig gelukkig en helemaal thuis.  Die nacht is het helaas erg koud en nat voor de paarden, erg medelijden met ze, dat is nou de dank voor een lange zware dag, maar de dag erna herstellen ze snel als we op pad zijn. Ze hebben nog steeds reserve over, en we zijn blij dat we drie maanden voor deze tocht hebben uitgetrokken en niet het alleruiterste van ze hebben gevraagd. We hebben een prachtige dag door vertrouwd gebied, veel weet-je-nogs, en vinden een overnachtingsplek in Llugols, een dorpje boven Ria-Sirach (en dat is weer het dorp waar we vroeger de basisplek voor de reizen hadden) met een formidabel uitzicht op de Canigou.
 
Na de nacht in Llugols, dat ik nu we er eens niet alleen maar in tien minuten met dertien paarden doorheen reden eindelijk ECHT goed hebben kunnen bekijken, daalden we af via het "sentier equestre difficile" (moeilijk ruiterpad, en in de bergen betekent dat nadrukkelijk iets anders dan in Nl.) naar Ria. Feest der herkenning, dat steile, gortdroge, piepsmalle, bloedhete rotspad, hoe vaak hebben we daar wel niet gereden.... In Ria werden de paarden bevrijd van de bagage, Olivier, waar we nu de rustdagen houden kwam het ophalen. Vervolgens zijn we naar Francis gelopen, de eigenaar van de kudde paarden waar Pieter altijd mee reisde en op wiens ruggen wij dus de bergen hebben leren kennen. Het is een feestelijke verrassing, hij herkent me direct en we moeten beslist blijven eten. En eindelijk sprak ik nu voldoende frans om echt een gesprek met Francis te kunnen voeren, honderduit gepraat over vanalles en nog wat, de reis, het leven, de paarden.
 
Dus, voor de insiders: de paarden die nog leven maken het uitstekend. Een groep loopt op de Madre bij de Pic Bernard Sauvage, Daphnee en Vanja zijn daarbij hopelijk drachtig, in ieder geval gedekt, en een viertal is aan het werk bij iemand die met een groep paarden ook randonnees doet. Douze en Yamilla staan samen bij een vrouw die te paard de kuddes surveilleert. Esteille is helaas overleden, was het laatste jaar dat ze met Pieter mee was al ziek, longproblemen. Good old Sarah en Rigel leven nog steeds en lopen kerngezond in de bergen! Wat was het geweldig om dat allemaal te horen!
 
Na de lunch met Francis was het doorlopen op doorzettingsvermogen, nog dik 15 km tot aan Rigarda.... Daar aangekomen bleek er een prachtige achtertuin voor de paarden geregeld, en wij werden ook uitstekend gevoederd en gedrenkt door Dominique en Olivier.
En na twee nachten van ongeveer 12 uur slapen gaan we morgen op naar  echt het aller, aller,allerlaatste stuk.... Het is nog niet helemaal te vatten dat dit leven ooit nog weer gaat stoppen. Gelukkig krijg ik af en toe SMS jes van mijn werkgevers in Nederland dat er allemaal leuke projecten met paarden op me liggen te wachten, anders wist ik het zo net nog niet *grinnik*.
 
Er rest ons weinig meer dan stille dankbaarheid dat alles tot nu toe zo gelopen is. Zoveel mooier en bijzonderder nog dan we ons ooit hadden kunnen voorstellen. Beiden hebben we geleerd dat in dit leven alles, alles er al is, alles is voorhanden, gelukkig zijn is helemaal niet zo moeilijk, maar het kan pas werkelijk volledig stromen als je erop aansluit met je volledige hart en ziel. Alles loslaten wat in je hoofd gepropt zit als zijnde dat is hoe het hoort, en kijken wat jouw eigen pad is. En dit universum heeft beslist een zwak voor werkelijke reizigers. Soms moesten we moeilijke beslissingen nemen, maar tegelijk was het eenvoudig, want het was gewoon wat er nodig was, en dus doe je het. Niet omdat een ander het wil, niet omdat het zo hoort, maar omdat dat is waar de stroom je voor plaatst, en dus is het goed. Het bleek ook ALTIJD weer ergens goed voor, hoe moeilijk het soms ook was!
Voor de rest van ons leven hebben we een vertrouwen in het leven gekregen waar geen woorden voor zijn, en ook de helderheid dat je niet moet praten over je hart volgen, maar het werkelijk, waarachtig, moet DOEN! We hebben heel veel mensen ontmoet die dat geweldig vonden, die door ons aangestoken werden, en ook veel mensen die het eng en bedreigend vonden (erover praten is tot daar aan toe, maar de meeste mensen hebben toch liever een paar ja-maren achter de hand waardoor ze gelukkig niet ECHT hoeven doen wat ze zeggen zielsgraag te willen.....Want het kan immers niet, want....) en probeerden er grip op te krijgen of wat dan ook. Dat zijn de mensen die ons de term " hoge ongrijpbaarheidsfactor" hebben doen laten uitvinden, want het deerde ons niet.... Je haalt je schouders eens op en gaat kalm verder.....
 
Geluk is een richting, geen punt..... (Loesje)

Veel liefs, support ons nog even een paar dagen!!!!

Yvonne, en ook van Maila, Silver en Christy natuurlijk
 
PS: De wist-je-dat lijst van de update van 26 juni is gecompleteerd!
reacties 4 | bewerk | geef kudos | verstuur | kopieer | bekeken x 1002


4 juli, we zijn er `bijna`.....
Even voorstellen | 03 Juli 2007 | 08:20:51
..........maar nog niet helemaal..........
 
Op dit moment zit ik achter een computer op de Tam Tam Lodge, ergens boven het plaatsje Le Caunil, dat ligt op 1000 meter hoogte in de Pyreneeen. De laatste paar dagen zijn we van de fase `de bergen zien liggen` op de fase `de bergen inlopen` overgegaan. Het was een prachtig, intens moment om de eerste bergkammen in te lopen, en gisteren hebben we de eerste dag echt voor het echie gehad, flink klimmen en een stuk afsnijden over een afdaling waar de paarden hun berggeitkwaliteiten konden laten zien. Vooral Silver vond het eerder geweldig leuk dan moeilijk, ze genoot!
Na ongeveer 8 uur lopen, vanaf boven Quillan, stonden we in Salvezines. We hadden van de hoefsmid die twee dagen eerder Silver beslagen had gehoord dat er in Le Caunil een Nederlander woonde met paarden. Hij heette Hans. Meer wisten we niet....... En van Salvezines naar Le Caunil op de bonnefooi was nog wel een ERG gewaagd stukje, we hadden er al 25 km opzitten...... De hele dag hadden we onze intentie staan op "Hans, rijd alsjeblieft even langs met de auto!"  En toen kwam de bewuste Hans NATUURLIJK net met de auto langs, toen ik met een zeer stugge burgemeester stond te praten om eerst naar een Hollandse Hans en anders naar een stukje land te vragen. Dat is hem, zei de brave burgervader doodleuk, en wees naar een aankomende 4x4..... Wij geloven ALLANG niet meer in toeval.....
We bleken welkom op de Tam Tam Lodge (www.tamtamlodge.com) waar twee gezinnen druk bezig zijn met het opzetten van een prachtige vakantiebestemming middenin de bergen. We hebben de laatste anderhalf uur gelopen met een ongelovige glimlach op ons gezicht. Hoe kan dit toch alsmaar.....
 
Op 28 juni is Freddy weer terug naar Vilalte gegaan, we hebben nu dus geen bagage auto meer. Aan de andere kant vinden we het geweldig om de laatste etappe van de reis, de Pyreneeen, helemaal op onszelf aangewezen te zijn.
En opnieuw hebben we de laatste week bijzondere mensen ontmoet. Tussen Bram en Limoux werden we welkom geheten door een min of meer gepensioneerd echtpaar (want huis aan het opknappen en paardenpension erbij) vrachtwagenchauffeurs, die de halve wereld hadden gezien en daar een goed gevoel voor humor bij hadden behouden. We moesten en zouden s avonds mee eten, en er werd een feestmaal aangericht met lamsvlees van het huis op de barbeque. En we moesten beslist een kaartje sturen als we waren aangekomen. Ze hadden een ontzettend leuke pup, Zora, kruising border collie - bull mastiff, en Maila is helemaal verliefd. We mogen haar meenemen, ze hebben haar gekregen en zijn goed voor haar maar als we willen..... Maar ze was pas vier maanden, dat is toch echt te jong.....
 
De volgende dag vertrok Freddy, en wij gingen deels lopend deels rijdend op weg naar Limoux. Daar aangekomen hebben we de IGN 1:25.000 kaarten van het Pyreneeen gebied waar we doorheen gingen rijden gekocht. En toen op zoek naar een plekje. Dat wilde niet erg lukken, al doorlopend zaten we uiteindelijk alweer een aantal kilometers verder, zonder iets geschikts te vinden. In Maigrie vroegen we wat rond, maar niemand was echt behulpzaam, en uiteindelijk besloten we even op te splitsen, ik met de paarden wachten op het laatste-redmiddel-gemeenteveldje en Maila even doorlopen naar de rivier om te zien of daar wat was. Vijf minuten later komt er een meneer op een fiets langs. Zoeken jullie een overnachtingsplek? Ik heb 1,5 hectare paardenland liggen zo'n 1,5 kilometer verderop, als jullie geen takken van de abrikozenbomen breken dan zijn jullie van harte welkom. Engelen bestaan, en soms rijden ze rond op fietsjes, wat waren we zielsgelukkig!
Het enige nadeel van deze prachtige plek, vol struiken en bomen en goed gras en met een prachtige beek onderlangs, waren de mieren........tienduizenden mieren........ die s morgens OVERAL in onze spullen en kleren en slaapzak zaten, ze waren zo klein dat ze gewoon door de naden van de tentrits kwamen!!!! Onvoorstelbaar, nog nooit zoveel mieren bij elkaar gezien...... We hadden die dag een rustdag gepland, die hebben we ook genomen (2x de mazzel van een lift, heen en terug naar Limoux, scheelde behoorlijk wat kilometers lopen) maar we hebben nog WEL de tent een flink stuk verplaatst naar een plek waar wat minder mieren zaten.........
Toen naar Quillan, waar we in eerste instantie wat gereserveerd welkom werden geheten door een gezin met drie pleegkinderen. Man Gerard is opnieuw vrachtwagenchauffeur. Vrouw Brigitte heeft twee leuke paarden, en is heel erg op zoek naar een andere manier van rijden en omgang. Ze heeft het boek van Hempfling naast haar bed liggen, en ik werk voor we s morgens vertrekken met haar ontzettend leuke warmbloedmerrie Kiwi. We vertrekken met de belofte nog eens terug te komen, opnieuw een bijzondere plek waar we vrienden hebben gemaakt!
 
Vanuit Quillan zijn we nu dus hier, en nu gaan we verder echt de bergen in. Als we een beetje doorlopen staan we deze namiddag op de voor ons allebei bekende en met mooie herinneringen beklede Col de Jau..... En dan is het nog een dag of 2 naar Prades.......Via Nohèdes en Urbanya......... In Vinca hebben we een rustdag bij bekenden, en dan is het nog een dag of 3 naar Vilalte..... We gaan dus precies op 11 juli kunnen arriveren als we zo doorgaan!
De paarden doen het nog steeds geweldig, vast op de benen ook op moeilijke rotspaden, Silver herstelt zich op een rustdag nog steeds snel, en Christy heeft gisteren met extra bagage (want wat meer eten mee voor dagen wildkamperen tot we in Prades zijn) zich kranig geweerd zonder een pas verkeerd. Ongelofelijk trots op ze!
 
En nu wordt het tijd om spullen in te gaan pakken en weg te wezen. Vive les montagnes, et la vie est belle!
 
Liefs van ons allemaal
 
 
 
reacties 8 | bewerk | geef kudos | verstuur | kopieer | bekeken x 1155


Wat reacties op reacties
Even voorstellen | 26 Juni 2007 | 14:36:24
Even wat reacties op de reacties:
 
Hoi Martine, ja dat is een tijd geleden, en grappig dat je meteen aan mij dacht, want ja, altijd al een beetje getikt geweest he.... Leuk om op deze manier wat van je te horen!
 
Hallo mensen van de Dordogne die de meisjes van de radio tegenkwamen, de fotos kunnen naar mijn mailadres, dancing-unicorn@home.nl, en alvast met veel dank want we hebben maar weinig fotos waar we samen op staan!
 
Hoi Nieke, ja het poesje heeft al een naam, mijn moeder heeft hem Royke genoemd. Hoe is het met die van jou?
 
Hoi Chantal, gaaf dat Starwin nu van jou is, ga je hem ook nog een keer naar Frankrijk laten lopen....???
 
Enne, Karin, te gek dat het goed gaat met Einstein en leuk je ff aan de foon te spreken, hoop dat je lijf je niet al te erg in de steek laat.
 
Hoi Anneke, tsja we missen Shanti, maar we wilden niet anders dan haar terugbrengen, we hadden haar niet willen houden wetende dat iemand haar heel erg mist. Dus tsja, eerst praten en dan denken, Brabanders he, dan heb je dat....
 
Oh, en Johanna, waarom de helft van het verhaal er pas op stond, ik sla onder het typen om de zoveel tijd alles alvast op, dan staat het maar vast online.... Ben 1x het hele verhaal kwijt geweest omdat de verbinding verbrak....
 
Wendy, gecondoleerd met het verlies van je vader, het zal zijn tijd geweest zijn.........
 
Erwin, ik lees net dat jouw trip er al opzit, gefeliciteerd, te gek dat ook jouw ervaringen goed geweest zijn! Je hebt er toch wel een lief stukje opzitten als je ook bijna totaan Limoux gereden bent, ben wel benieuwd naar de verhalen over hoe jij dingen hebt aangepakt etc., we moeten maar es kletsen :-)
 
En verder aan iedereen: Dank voor alle meedenken en meeleven, begeleidt ons nog even de laatste twee weken; we geloven er heilig in dat het helpt!
reacties 3 | bewerk | geef kudos | verstuur | kopieer | bekeken x 1421


26 juni, Toulouse voorbij!
Even voorstellen | 26 Juni 2007 | 13:21:58
Hallo allemaal,
 
Updaten heeft toch nog even geduurd, aangezien we vorige week dinsdag na het bezoeken van Joy geen tijd en energie meer hadden om nog achter de computer te kruipen. Het was erg fijn haar te zien en fijn te merken dat ze het goed heeft en goed herstelt. Ze liep nog wel wat kreupel, maar veel minder, het gaat duidelijk een stuk beter met haar zere pootje. We laten haar met een gerust hart weer over aan de goede zorgen van Anne!
 
En dus bijna Toulouse voorbij, dat wil zeggen, Maila en Freddy zijn op het moment dat ik dit typ Toulouse voorbij aan het lopen en ik heb een dagje de auto. Freddy kan nog niet goed genoeg rijden om op Sil of Christy te gaan zitten, maar op deze manier kan hij toch een dag samenzijn met Maila en de paarden, en de paarden hebben een dag geen zadel of ruiter. En ik bleek na elf weken zowaar nog te kunnen autorijden....
Inmiddels zijn we alweer ruim over de 1000 reiskilometers, Souillac was ongeveer de 1000 km grens als je over secundaire wegen rekent, we hebben er op een terras een kop thee gedronken. Want alcoholdrinkers zjin we beiden niet, zelfs niet voor de gelegenheid.... Als we in dit reisschema doorgaan en er gebeuren geen al te gekke dingen (wat je echter maar nooit weet met ons, maar goed) dan gaat het heel goed mogelijk zijn dat we precies op de geplande einddatum, 11 juli, Vilalte binnen kunnen lopen! Er zijn perioden geweest dat we het hele einddoel maar vergaten en wel zouden zien, en zijn perioden geweest dat we ervan droomden door de bergen te lopen, er zijn perioden geweest dat we dachten dat we misschien maar beter konden stoppen, maar nu lijkt het er ineens op dat het toch ECHT realiteit kan gaan worden, de etappe door de bergen naar Vilalte. We kunnen niet wachten tot we de Canigou kunnen zien liggen!
 
Helaas is Shanti inmiddels weer thuis, afgelopen week belde er iemand die op zoek was naar zijn weggelopen hondje en het bleek Shanti te zijn. We hebben die dag direct een plek voor de paarden voor twee dagen gezocht, en zijn haar de volgende dag naar haar baasjes gaan brengen, inmiddels alweer 200 kilometer noordelijker dan waar we waren! Heel verdrietig, dat wel, want wat was ze welkom, en geweldig, en fijn gezelschap, en wat waren we al aan haar gehecht.... Maar haar eigenaren hebben moeite gedaan haar terug te vinden, via via via Mailas telefoonnnummer gevonden, ons door een vreemd toeval NIET getraceerd de drie dagen dat we vlakbij in Arnac Pompadour zaten.... Maar ze zijn niet boos, alleen maar heel blij, en we worden getrakteerd op een traditionele franse boerenmaaltijd (waarna je drie dagen niet meer hoeft te eten...) en een trotse rondleiding langs de Comtoispaarden en de koetsen. Shanti blijkt eigenlijk Charlotte te heten, zaten we met Charlie zo gek nog niet, en is onafscheidelijk met de oude boer, de opa van de familie. Vermoedelijk is ze ons om de paarden gevolgd, ze gaat altijd mee op de wagen!
We zijn blij dat ze een goed thuis blijkt te hebben, en blij dat ze onze reis deze twee weken zo verrijkt heeft, maar ook héél héél stilletjes op de terugweg. Wat zullen we haar missen, dit bijzondere hondje uit duizenden... Mij heeft het helder gemaakt hoe welkom een hondje bij me is als het klikt, en er wacht er vast eentje op me eenzaam in een asiel in Nederland...
 
 
Het reizen is onverminderd prachtig, vanuit Cahors zijn we zo n beetje via Montricoux naar Lisle sur Tarn gegaan en daar zitten we nu alweer twee reisdagen onder. We gaan langs Carcasonne af op Quillan aankoersen nu.  De afgelopen 500 km zijn we van de graanvelden naar de Limousinkoeien via de walnoten, de foie gras, de walnoten en de pruimen nu het zonnebloemengebied in gelopen. De eerste zonnebloemen beginnen net in bloei te komen, en wat is dat een fantastisch gezicht!
Het weer is wisselvallig, veel regen s nachts en soms onweer, soms overdag erg benauwd, soms lekker fris en open, vandaag ronduit KOUD eigenlijk (ja hoor, zit hier in de zomer in het zuiden van frankrijk met een JAS aan), maar voor de paarden is het wel fijn dat het niet onverminderd constant warm is. Scheelt een boel vliegen en steekbeesten en zweten! Aan Silver beginnen we te merken wat een prestatie ze geleverd heeft, voor haar is het goed dat het laatste stadium van de reis in gaat, het terrein is zwaarder en ze begint eerder moe te worden. Nog steeds vind ik het af en toe ongeloofwaardig wat ze presteert, wat een kanjer is ze! Verdorie maar mooi naar Toulouse gelopen die dame! Ze is zo intens samen met ons, ze staat s morgens bij de tent en loopt vanaf het begin altijd los in de pauzes, komt bij ons staan zodra ze is uitgegeten. Beiden zjin ze prachtig bespierd, Christy heeft billen als staalkabels en haar rug is van week en doorhangend prachtig sterk en bijna recht geworden.
 
En dan nu ook nog even wat grappige bijkomstigheden van de afgelopen weken, en enkele van nog daarvoor. De lijst is niet compleet aangezien ik één van de papieren waarop er een aantal in klad stonden ben vergeten mee uit de auto te nemen, maar enfin, dan houden jullie opnieuw iets te goed voor de volgende update...
 
Wist je dat:
- Je NIET moet proberen achter weggelopen paarden aan te rennen met je linkerschoen aan je rechtervoet en omgekeerd.
- We steeds overnachten op bedrijven die nog niet af zijn. (die lijst wordt steeds langer, Gites, centre equestre, vakantiehuisjes, inmiddels vinden we het heel normaal ergens te arriveren wat niet al operationeel maar nog in aanbouw is...)
- We inmiddels op straat herkend worden. (Zijn jullie die meisjes van de radio?)
- Silver in haar vorige leven waakhond was en in haar volgende leven kat gaat worden.
- Joy in haar vorige leven Golden Retriever was en in haar volgende leven dolfijn gaat worden (als je haar een emmer water geeft kijkt ze niet eerst maar duwt direct haar neus erin, met hevig proesten en water rondsproeien tot gevolg...)
- Chris in DIT leven eigenlijk niet eens weet wat ze is....
- Wij daar ook nog steeds achter proberen te komen.
- Tent nummer vier OOK niet waterdicht is! (Maar een zeil er over spannen helpt gelukkig)
- Maila na negen weken EINDELIJK weet waar ze haar regenjas moet laten. (dat ding heeft al overal aan vastgeknoopt gezeten)
- We na negen weken er ook eindelijk achter kwamen dat diagonaal knopen beter ging dan lateraal over het pakzadel. Enfin, beter laat dan nooit, en hoezo eigenwijs?
- Yvonne de kaart nog steeds niet ondersteboven kan lezen.
- Maila de kaart nog steeds niet niet ondersteboven kan lezen.
- We het nu definitief hebben opgegeven OOIT nog GR routes te volgen.
- We er nog steeds op wachten tot er iemand ons aanstarend tegen een boom rijdt.
- Shanti op Silver ongeveer 5000x gefotografeerd is.
- We NOG STEEDS blikjes vis lusten....
- Je alleen NOOIT blikjes makreel in mosterdsaus IN je binnentent moet eten....
- Je ze ook niet omhoog moet gooien om te zien waar de wind vandaag komt. (Freddy gooide een handje gras omhoog om die reden, Maila een blikje vis.... Wij plagen erg graag....)
- Een blikje vis (dit keer in tomatensaus) tevens het ENIGE is wat tot nu toe in de paktassen gesneuveld is... Dit herinner je je dan vervolgens nog wel een aantal dagen, maar enfin....
- Je je sokken de volgende dag best nog een dag aan kunt.
- Dit na 6 dagen ook geldt voor je spijkerbroek.
- Er daarna een ERG interessante kleur uit komt als je het wast...
- Freddy Nederlands leren niet volgens het boekje gaat (hij kan nu ¨heel erg lekker¨ zeggen, en ¨pindakaas¨ en nog zowat dingen waar geen mens iets aan heeft maar die wel leuk zijn....)
- De klavertjesvierstand Yvonne - Maila ongeveer 193 tegen 2 is.
- Je je oploskoffie VOOR en NA het hete water in je kopje kunt doen (avant ou après, that s the question...moeilijker is het leven in feite niet)
- Silver ons al 1000 km ongelofelijk dom vindt, hoe KUN je het nu volhouden constant de verkeerde kant op te rijden, het NOORDEN is naar huis ja....
- Het volgens Silver eveneens eigenlijk onmogelijk is om aan de rechterkant van de weg te lopen.
- Het volgens Silver eigenlijk OOK idioot is om aan de linkerkant van de weg te lopen als je OOK in het MIDDEN van de weg kunt lopen....
- Dit wat haar betreft OOK geldt voor stadscentra en Route Nationals....
- De Lot de meest overgestoken rivier van deze reis is (te paard, naar Joy op en neer, naar Shantis huis op en neer....Heeee daar is de Lot weer....)
- Je altijd baas boven baas hebt (we kwamen een gezellige maar erg zelfingenomen groep GR-wandelende senioren tegen.... Twee hollanders te paard liet hen stilvallen....)
- Je krijgt waar je om vraagt. Dus als je s ochtends vraagt om een stopcontact in een weiland, heb je s avonds een stopcontact in je weiland. Ja, ECHT waar!
- Als dieren je spiegelen, Yvonne zich afvraagt waarom al haar beesten zo netjes eten.
- Zinkzalf op je tandenborstel smeren niet zo erg is.
- Er daarna je tanden mee proberen te poetsen erger is.....
- Yvonne haar mes al 10x vergeten is maar telkens net op tijd weer gaat terughalen.
- We ons afvragen hoe lang dat nog goed gaat.
- Het bontje van Yvonnes zadel er NOG STEEDS is!
- We zelfs als Freddy er is af en toe naar Nederland moeten bellen om achter een Frans woord wat we hem niet uitgelegd krijgen te komen (na ¨sprookje¨ was het nu ¨op schoot¨ hetgeen ¨sur les genoux¨ bleek te zijn, met dank aan vertaalcentrum Jan Cuypers)
- We inmiddels niet meer geloofd worden als we zeggen dat we uit Nederland zijn komen rijden (500 km terug waren we nog dapper, nu zijn we gewoon gek).
- Je na 10 weken meester tekenverwijderaar en meester mouche-plat (kontkruipers, vliegensoort die er in Nederland niet is) moordenaar bent.
- Silver zo haar principes heeft (waar blijft mijn emmertje voer!)
- Joy geen bananenschillen lust.
- Ze dit na 8x probereren pas zeker wist.
- Ditzelfde geldt voor sinaasappelschillen.
- We een aantal vaste liedjes hebben, er is geen peil op te trekken maar dit zijn de blijvertjes:
Vandaag ben ik gaan lopen - Acda en de Munnik
The Rose - Barbra Streisand
Rosegarden - Lyn Anderson
Beestenboel - Kinderen voor kinderen
Brabant - Guus Meewis
Huiswerk - Kinderen voor kinderen
Dat zou fijn zijn - Musical Oliver
Zeg het maar - Musical Oliver
Salig Sijn - Musical My Fair Lady
We all stand together - Paul McArtney
- Dit de reis is van de adressen waar we NIET komen ( heel veel mensen waar we terecht zouden hebben gekund, maar die gewoon net niet op de route lagen, de enige waar we WEL terecht gekomen zijn is Anneke!)
- DIt ook de reis is van de adressen die mooier zijn dan we vooraf ooit hadden kunnen plannen.
 
 
Ik ben de rest vergeten, maar over een paar dagen hebben we weer een rustdag, dan vul ik m nog aan, mits we een internetplek vinden....
 
Veel liefs
Yvonne
 
Vervolg, Wist-je-dat:
- Zeilen over een tent wel waterproof maar niet windproof zijn. (Amai wat klappert dat, blijf je eindelijk droog, lig je wakker van de herrie)
- Maila s meest briljante uitspraak deze reis, NA een slechte nacht en VOOR de eerste kop thee:
"Ik lag niet zo breed als ik zou willen dat zou moeten qua lengte."  (doe haar DAT maar es na!)
- Hans niet Hans maar toch Hans was, en daarmee dus Hans Anders....
- Datgene wat we na 85 dagen het meeste missen een STOEL is (en dan heb je het toch niet slecht gedaan want qua bagage gaan we zo ongeveer naakt aankomen....)
- We het ECHT niet expres gedaan hebben (reisjargon, Freddy had een dipdag maar dat was niet expres, moet je net zeggen tegen twee plaaggeesten....)
- Je best heel toevallig in Prades kunt belanden.
- Het ons domweg NIET gelukt is om ruzie te krijgen. (Het is fijn om erachter te komen dat je elkaar zo goed kent als je dacht en echt zo graag mag als je dacht)
- Verkeerd rijden in de bergen niet erg is, het was toch de bedoeling om alles los te laten, dan ook maar de bekende overnachtingsplekken.
-ZELFS de refuge de Callau tussen 12 en 2 gesloten was (incroyable, we arriveren ALTIJD op plaatsen die of niet bestaan, of dicht zijn, of nog niet af....)
- Je stapelgek moet zijn om buiten de hoofdwegen om in drie dagen van Quillan naar Vinca te lopen.
- Wij gelukkig stapelgek zijn.
- We een halve centimeter kleiner zijn dan bij vertrek. (We hebben namelijk allebei onze zolen van onze schoenen af gelopen)
- Christy bij Maila langdurige mascara heeft aangebracht (zie update 7 juli)
- Het Harry Potter pannetje het goed doet op houtvuur (ontgroening!)
- We nog altijd alsmaar van de kaart zijn (alwéér van de kaart gereden...)
- Silver meestal losloopt aangezien ze je anders aan een touwtje de berg op sleept als je zelf moe bent (Wil best achter je lopen als je maar DOORLOOPT ja!!!!)
- Maila nog NET genoeg broek tussen de gaten over heeft om op Vilalte te arriveren. (Het gevoel was dat we zowel mentaal als qua spullen hoe langer hoe "naakter" worden, Mailas broek neemt dat letterlijk...)
- We in de bergen welkom geheten zijn door 10.000 mieren en noodweer....
- We trots op onze lijven en die van de paarden zijn, die poten die lopen toch maar!
- Sil geprobeerd heeft Yvonnes mes op te eten. (De tandafdrukken staan erin....)
- God gelukkig ducktape heeft uitgevonden.
- We hem gezegd hebben dat ie beter betere tenten had kunnen uitvinden.
-Onze slaapzak vermoedelijk meer gaat hebben aan een ontsmettingsmiddel dan aan alleen een wasbeurt...
- De appeltjes lekker zijn. (dat zeggen we als de bagage goed ligt, want telkens als we zeiden dat de bagage goed lag crashte Joy in het begin drie seconden daarna een boom...)
- Je afstanden kunt meten met brillenkokers en vingerkootjes (he Anneke...)
- De wc meestal derde boom links is.
- We in ons vorige leven echoput geweest zijn (we zeggen en doen alsmaar hetzelfde op hetzelfde moment en dat is alleen maar erger geworden.)
- Christy vermoedelijk traint voor het maken van een salto mortale.
- Ze als ze opgelet had gezien had dat Joy dit al kan.
- We de strotouwtjes aan het zadel en het zakje waar Yvonne s dagboek in zit gaan inlijsten als ze de eindstreep halen.
- Er nu eenmaal mensen zijn aan wie we niks te zeggen hebben (in het bijzonder de eigenaar van de manege in Souillac...)
- Yvonne er na zes weken achter kwam dat er ook een permanent-aan-stand op haar knijpkat zat. (gebruiksaanwijzing? Welke gebruiksaanwijzing?)
- Je het meeste lol hebt van spullen waarvan je het het minste verwacht (een rolletje plakband om klavertjes vier op papiertjes te plakken als bedankje voor mensen bijvoorbeeld)
- We het ECHT NIET EXPRES doen.............(of misschien toch wel :-) ))))
reacties 3 | bewerk | geef kudos | verstuur | kopieer | bekeken x 1122


18 juni, gewoon een stukje lopen....
Even voorstellen | 18 Juni 2007 | 22:00:40
Hoi allemaal
 
Daar zijn we weer, na zes dagen reizen zonder Joy.... Dank voor al jullie lieve reacties! Ze heeft het goed bij Anne in Cublac, ze staat bij een stoere zesjarige Berberruin, en een twintigjarige volbloed arabierruin, genaamd, jawel, Silver...... En er is een loopstal waar ze heerlijk in gaan staan ook al passen ze er met een heleboel extra paard ineens erbij eigenlijk niet alledrie in.... Een telefoontje met Anne deze week stelde ons volledig gerust, ze vond Joy een gezellige grapjas, en zo kennen wij haar ook. Dank voor alle liefdevolle gedachten, het heeft er op wat voor manier dan ook sterk aan bijgedragen dat het weer op pad gaan goed verlopen is! Joy begreep het ook volkomen, oh, gaan jullie weg, nou ja, dat wist ik eigenlijk al, tot later dan maar, en ze ging eten....
 
Silver heeft de eerste twee dagen wel wat heimwee gehad naar Joy, ze at minder goed en wilde alleen maar met haar hoofd onder mijn arm staan, maar ze liep dapper door onderweg en heeft heel, HEEL veel extra aandacht gehad. Nu heeft ze door dat wij best voor een poosje Joy kunnen vervangen, en wil eigenlijk het liefste s avonds ook nog met ons mee de tent in. Mooi, dat intense contact, en gelukkig hadden we ook een paar overnachtingen waarbij de tent niet op hoefde maar we in een schuur in de wei of in een stalletje konden slapen, zodat ze met haar hoofd over het lintje s nachts met haar lippen in mijn haren kon komen woelen toen ik lag te slapen... Met Christy heeft ze niet zoveel, wat typerend is, want Silver is op en top een samen-paard die het liefste met alles en iedereen vol in contact is. Dat wil zeggen, als je elkaar daadwerkelijk iets te vertellen hebt.... Chris sjouwt echter verder onverstoorbaar en onverwoestbaar in haar eigen wereld door met de bagage, oersterk, maar zelfs zij was een paar keer een beetje moe deze week van het bergachtige gebied en de hogere temperatuur. Het blijft erg moeilijk haar golflengte te vinden, maar we redden het wel met elkaar ook al missen we Joy!
 
En lopen dus nu, dat wil zeggen, er loopt in ieder geval constant één van ons twee naast de paarden. Silver draagt gewoon haar zadel met de rijbagage, Christy de bepakking, dus Silver kunnen we rijden. We zijn nu zes dagen achtereen op pad geweest, en hebben ruimschoots Cahors gehaald, waar we op een adembemend mooie heuvelrug in een mediterraan begroeide schapenwei van een paar hectare mogen verblijven. Twee volledig kromgegroeide, maar verrassend krasse oudjes van in de tachtig, met levendige ogen als sterren, die nog vrijwel alles zelf doen op de boerderij, heetten ons vanmiddag welkom. Het adres hadden we via mensen die in Labastide Murat een huis aan het opknappen zijn (met een paardenwei erachter waar wij eergisteren met zijn allen in mochten) maar in Cahors wonen. Je bent wie je kent nietwaar!
 
Het gebied hier is schitterend, bergachtig, veel kloven en rotswanden, maar als je de juiste wegen pakt goed begaanbaar zonder idioot te hoeven klimmen of dalen. We lopen eigenlijk net zoveel aan kilometers per dag als wanneer we rijden, hetgeen een tikje gestoord is, maar het ging gewoon wel lekker! Aan de manier waarop we s avonds in bed ploffen merken we echter wel dat het meer vraagt om te lopen dan om te rijden, zeker in dit gebied. Shanti brengt ook een deel van de dag op Silver door, ze heeft al vanaf het moment dat ze bij ons kwam een schouder die na een paar uur lopen niet meer wil en dan gaat ze manken, bovendien is het in een stadje heel gemakkelijk om alleen aan paard te leiden en niet ook nog een hond die auto s een beetje eng vindt. Alleen het aantal fotos waar we inmiddels op staan.....en de hoeveelheid mensen die roept kijk, een hond....ja, alsof wij dat niet weten.... Maar het is erg leuk, iedereen mag Shanti graag en ze hoort er inmiddels helemaal bij.
 
Inmiddels is het over tien uur en moeten we nog terug naar de tent lopen, we zijn bij diezelfde mensen die in Labastide Murat dat huis aan het opknappen waren te eten gevraagd, wonen 500 meter van onze schapenwei vandaan. Ik ga er dus een eind aan breien, de koffie wordt koud en ik wil naar bed!
Freddie is opnieuw gearriveerd, hij gaat tot ongeveer 30 juni de bagage achter ons aan rijden met de auto en vooral weer gewaardeerd teamlid zijn. We kunnen vanaf overmorgen (morgen is welverdiende rustdag) dus weer beide paarden rijden en hopelijk weer lekker opschieten. We hebben het nog steeds erg naar ons zin!
 
De gedetailleerdere anekdotes volgen misschien morgen nog als we het in kunnen passen tussen wasserette, douche en Joy bezoeken, we hebben namelijk nog een leuke lijst met *Wist je dat....* aangelegd. Even geduld nog....
 
Liefs van ons allemaal
Yvonne
reacties 5 | bewerk | geef kudos | verstuur | kopieer | bekeken x 1191


11 juni, things can change.....
Even voorstellen | 11 Juni 2007 | 16:25:20
Hallo allemaal
 
Zo ben je een aantal dagen verder en is er zomaar een heeeeeeeeeeleboel aan het veranderen.
Op donderdagochtend maakte Joy een rare sprong omdat ze gestoken werd door een of ander insect, landde verkeerd, en liep vanaf dat moment rechtsachter kreupel. We zijn de volgende dag nog, naast haar lopend, doorgelopen, want recht vooruit lopend stapte ze eigenlijk gewoon goed. Maar in de bochten en op ongelijke grond zag je dat ze er last van had. In Arnac Pompadour vonden we vrijdagavond een paradijselijke plek, 7 hectare mooi afgezet paardenweiland met een klein beekje erdoor, waar we het weekeinde konden blijven om te zien of het een niemendalletje was of langer tijd nodig zou gaan hebben om te herstellen.
We ondersteunden haar voortdurend met arnicapilletjes, speciale zalf voor verstuikingen (soort traumeelgel maar dan anders) enz. en zaterdagochtend liep Joy een stuk beter, we kregen weer hoop!
Ondertussen hebben we maar het beste van onze gedwongen extra rustdagen gemaakt, Pompadour blijkt een paardenmekka (op de brug over het spoor hebben ruiters voorrang!) met een Chateau met een grote renbaan en cross country, steeplechase, dressuur- en springterreinen en een grote stalhouderij. In de omgeving talloze fokkerijen, trainers, weilanden...... Dit weekeinde was er een concours complet (in Nl. is dat een SGW) en we hebben ons uitstekend vermaakt door beste stuurlui aan wal te spelen.
Zaterdag legden we contact met Anneke uit Ayen, en spraken af dat zij maandag een dag met ons mee komt rijden met haar tinker Mooneyes. We kunnen dan ook bij haar overnachten.
 
Zondagochtend echter is de realiteit een andere. Eerst belt Klaas Drupsteen met de NCRV Wake Up Call ons `wakker`, het is een leuk interview (de eerste vraag die hij stelt is hoeveel kilometer per dag we doen, hoe is het mooooogelijk, probeer maar es niet te lachen....) en we zijn maar weer eens in Nederland in de lucht geweest. Maar eenmaal opgestaan blijkt Joy wederom op drie benen te staan, ze loopt veel slechter dan gisteren. We hadden om helderheid gevraagd aan dit universum, welnu, het is helder. Joy zal niet verder kunnen reizen. Het eerste wat we doen is een dierenarts halen. Toch weer een team van engeltjes wat ervoor gezorgd heeft dat we uitgerekend nu in deze paardenstad met paardenveeartsen zijn..... De veearts vermoedt niets wat niet met een paar weken rust is op te lossen, we laten voor de zekerheid het gewricht nog fotograferen en dat blijkt verder puntgaaf, het is gewoon verstuikt. Haar vol ontstekingsremmers stoppen om zo haar zo snel mogelijk weer op de de rit te krijgen is voor ons geen optie. Ze moet niet persé SNEL herstellen, ze moet GOED herstellen! Ik huil even een poosje heel hard vanuit mijn tenen, het is zo zonde, dit geweldige dappere paard waar we zoveel van zijn gaan houden, zo'n fijne reispartner, zoveel geleerd en zich zo mooi ontwikkeld en zo diep in ons hart gaan zitten, en dan één zo'n domme misstap.... We beseffen dat Joy aan ons aan het vertellen is geweest dat haar lijf moe is en dat het genoeg is, het ijzer, haar oog en nu dit. Het is helder, ze heeft met een leeuwenhart een onvoorstelbare prestatie geleverd, ze heeft bijna 1000 km gelopen, maar méér dan dit moeten we niet willen van ons meisje. We overdenken de mogelijkheden. Stel dat Joy ergens bij Anneke en consorten een poosje kan herstellen, dan zouden wij met twee paarden verder kunnen, op de één of andere manier, en haar later ophalen om terug naar Nederland te gaan. We bellen Anneke, en Anneke blijkt grote opperengel die tegen ons zegt dat we ons geen zorgen moeten maken en begint te regelen. Joy blijkt bij een bevriende Deense paardenvrouw Ann terecht te kunnen voor een paar weken om te herstellen. Geen probleem. Anneke en haar partner Henk komen maandagochtend met Mooneyes in de trailer naar Pompadour, Anneke op Mooneyes en Maila op Christy gaan de 25 km naar Ayen rijden te paard, en Joy gaat samen met Silver op de trailer naar Ann.
De nacht van zondag op maandag is het NOODWEER. De hemel staat in brand, de tent wordt zowat platgewaaid en houdt de enorme hoeveelheden water niet. Het lijkt alsof er met donderend geweld iets wordt schoongeveegd. Ietwat verkreukeld en onuitgeslapen, maar kalm en met het gevoel dat we het juiste gaan doen, breken we op, en laden de paarden op de wagen als Henk en Anneke arriveren.
Aangekomen op het bedrijf van Ann ben ik gerustgesteld, Ann blijkt een echte paardenvrouw, we zitten onmiddellijk op dezelfde golflengte over het nut van dingen als bitten en hoefijzers. Ze zal goed voor Joy zorgen, in ieder geval tot 25 juni en als blijkt dat wij ons redden met 2 paarden ook tot 11 juli, het is geen enkel probleem en volpensiongeld wil ze ook niet. Ik ben er stil van, maar ik heb toch ook wel een knoop in mijn maag als ik ze zo neus aan neus zie grazen, Joy en Sil. Hoe ga ik ons meisje uitleggen dat ze morgen hier moet blijven terwijl Silver mee gaat, dat we haar niet in de steek laten maar dit doen omdat we haar juist goed willen verzorgen, dat haar grote vriendin Silver over een maandje gewoon weer terugkomt en dat ze dan samen weer mee terug naar Nederland gaan..... Het zal nog niet meevallen!
Tegelijkertijd zou het voor ons niet kloppen om de reis nu helemaal af te breken. Dit leven doet iets met je, en beiden hebben we het gevoel, als we NU zo abrupt moeten stoppen worden we gek. Het is ons nog niet helder of we tot 25 juni (de dag dat Freddie, die ons vanaf de 18e opnieuw een paar dagen komt volgen, weer terug moet) of tot 11 juli verder willen. Het zal zich uitwijzen hoe we uit de voeten kunnen, deels lopend en deels rijdend met Chris met bagage en Sil met zadel. Toch zijn we rustig. Als dit het is, is dit het..... We gaan er weer voor!
 
En dan is er ook nog leuk nieuws...... We hebben er een reisgenote bij!!!! Ze heeft vier pootjes en een wit-zwart-bruin vachtje. Ze kwam ineens uit het niets, in een gehuchtje tussen Coussac-Bonneval en Pompadour, met ons mee. We stonden op een pleintje ons af te vragen waar we heen moesten (weggetje wat er WEL lag, maar NIET op de kaart stond enzo....) toen ze uit het niets kwam aanlopen, tegen Maila opsprong, die haar gedag zei, ze likte daarop Maila's hand, en bleef. Ze doorkruiste het gehuchtje met ons, inclusief een aantal keren naar de weg vragen waarbij niemand haar terugriep of wist van wie ze was, en na een kilometer of vijf verwachten dat ze wel weer terug zou gaan lopen begon ik te hopen. Ik wacht al de hele reis op een hondje.... Ze ziet er wat verwaarloosd uit, een mooi foxterriertje maar met een vervilt vachtje, onder de teken, ze kreupelt een beetje en heeft een doormidden gescheurd maar alweer genezen oor. En zulke lieve zachte pientere oogjes.... In de pauze komt ze aan mijn voeten liggen alsof ze er hoort, en ik ben totaal verkocht. Onuitgesproken is het helder, ze lijkt ons uit te kiezen, als ze wil is ze welkom mag ze blijven. En ze bleef, ze is er nog, we hebben haar gewassen, geplukt, ontvlooid, een halsbandje en een naam gegeven (na het roepen van een aantal  willekeurige namen en klanken bleek ze op "Charlie" te reageren, maar dat vonden we niet bij een teefje passen, het werd "Shanti", indiaas woord voor "vrede") en ze kan al paardrijden! Ze bleef dapper meelopen, maar het was 30 graden, en de tweede pauze probeerde ik haar op Joy te tillen om te zien of we haar even konden laten pauzeren. Daar stak Sil een stokje voor, ALS dat mormel dan bij Yvonne gaat horen, dan is ze DUS automatisch ook van Sil, aangezien ik ook van Sil ben. Ik tilde Shanti op Silver, die geen kik gaf terwijl ze normaal niks met honden heeft, ze draaide een poosje rondjes, viel er een paar keer vanaf, snapte toen hoe het werkte, en bleef parmantig op Sil rijden! We zijn in Pompadour al onderdak zoekend talloze keren op de foto gezet, en het hele weekeinde door de plaatselijke middenstand herkend aan Shanti! Ze verdiend dagelijks punten, ze is goed met andere honden en met kinderen en met katten en met paarden en ze blaft niet en ze kan loslopen en ze kan in de auto en..... Wat wil je nu nog meer?
We gaan dus morgen dus nog steeds met vijf meiden verder, alleen is de ene reisgenoot verruild voor de andere. Aan de ene kant doet het heel, heel veel pijn om Joy zo achter te laten, aan de andere kant is het niet voor eeuwig, en hopen we toch nog voort te kunnen met onze reis te zoals we dat gewend zijn, van de ene rariteit in de andere vallend, soms in een dip en soms intens gelukkig, maar altijd genietend en volop levend. Juist omdat we weten dat ook Joy het goed heeft.....
 
Voor iedereen die dit leest, denk even aan Joy, wijdt een gedachte aan het feit dat ze zo'n geweldige prestatie heeft geleverd, een geweldig paard is, en beslist niet gefaald heeft of wordt afgedankt, zodat ze goed kan herstellen en weer gezond en fit mee naar Nederland kan straks! Je weet maar nooit wat al die positieve gedachtenkracht kan doen, en ze verdient het!
 
Veel liefs van de reisgenoten
reacties 10 | bewerk | geef kudos | verstuur | kopieer | bekeken x 1291


Zes juni, voorbij Limoges!
Even voorstellen | 06 Juni 2007 | 15:31:17
Hallo allemaal!
 
We zijn weer een paar dagen reizen verder, Freddy heeft een weekje onze bagage met de auto vervoerd maar nu doen we het alweer een dag of 9 met zn tweetjes. Inmiddels weten we dat we op een rustdag op zoek moeten naar het jongerencentrum, aangezien je daar gratis of in ieder geval heel goedkope cyberpoints hebt. We zitten nu in Nexon, onder Limoges, op de eerste volledig droge dag sinds lange tijd. De laatste twee weken waren behoorlijk intensief. Behalve veel regen werden we ook op andere fronten op de proef gesteld. Ons team van engeltjes maakt overuren, want tot nu toe krijgen we het ook nog elke keer opgelost!
 
Dag 52 La Souterraine - Folles
Na een rustdag, waarbij ons tentje heel ludiek  en droog in een enorme tipi-constructie van hout en doorzichtig plastic heeft gestaan op het erf van een creatief echtpaar van een Ferme Equestre, halen we de paarden uit de wei en ontdekken dat Joy een ijzer kwijt is. Wel nonde de nonde de..... Oh, zegt onze gastheer, geen probleem, ik ben hoefsmid. We zijn er stil van, hebben wij weer, stom toeval, we hadden twee dagen eerder gewoon op goed geluk aangeklopt! Hij beslaat Joy maar meteen helemaal opnieuw, de smid in Provins heeft prutswerk geleverd en ook nog de widiapuntjes op de verkeerde plekken gezet. Christy kan volgens hem nog wel een weekje, en om 12u rijden we alsnog weg. Wat we merken is dat we niet meer als een stel groentjes worden behandeld. De smid  waar we vorige week logeerden en zijn Nederlandse echtgenote waren ook echte randonneurs, die zonder betweterigheid informatie uitwisselden en tijdens een aangenaam, gastvrij verblijf ook geinteresseerd waren in hoe wij de dingen deden. We leerden er een nieuwe uitdrukking, ook zij kenden namelijk het probleem dat veel zogenaamde trektochtspullen leuk zijn voor een paar dagen, maar niet "voor het echie". De smid vond het meeste spul wat er te koop is maar voor "les randonneurs de dimanche". Ook deze toevallige hoefsmid kijkt zonder commentaar toe hoe we zadelen en stelt geinteresseerde vragen.
We rijden een dag door geweldig mooi landschap, heuvels, bos, veel weides met Limousinkoeien. s Avonds betrekt de lucht weer; maar het regent maar kort. We kunnen wild kamperen op een stukje beschut, ongebruikt land naast een huis en boven een mooie bergbeek waar ik, klam en plakkerig, onmiddellijk in duik. We gaan niet heel gerust slapen, omdat Christy inmiddels heel goed weet wanneer er wel en geen stroom op de draad staat, tot nu toe hadden we geen schrikdraadapparraat nodig maar nu blijft Chris er niet meer zomaar achter. Inderdaad trekt ze om 4u s ochtends de boel plat en ze gaan er alledrie vandoor. Omdat de tent bewust bij de ingang van de verharde weg staat, horen we ze het asfalt op gaan, en ik wist niet dat ik ZO hard kon lopen! Na een paar honderd meter draven staat ons clubje reizigers een beetje besluiteloos stil en kan ik ze inhalen. Joy en Christy beginnen weer te draven als ze me zien, maar Sil blijft staan als ik haar roep, en laat zich gewillig pakken. Daarop komen de anderen ook maar terug gelopen. We binden ze voor de rest van de nacht maar aan een boom vast, en moeten nu dus op zoek naar een draagbaar schrikdraadkastje willen we nog wild kunnen kamperen.....
 
Dag 53 Folles - ??
Als het licht is ontdekken we dat Joy een oog heeft zo dik als een biljartbal. Ook haar neusvleugel is opgezet en de rest van de zijkant van haar hoofd vertoont ook bulten. Het is net iets voor haar om haar hoofd in iets dergelijks als bereklauw of een nest processierupsen of iets dergelijks te steken..... We besluiten het even aan te zien, het ziet eruit als een allergische reactie die toch grotendeels zichzelf zal moeten gaan oplossen. Tot het moment dat het licht werd hebben we niet veel meer geslapen na de uitbreekactie, maar wel al onze gevoelens, twijfels, hoop, verwachtingen, wensen, verlangens, enzovoort, over het reizen en het vervolg van deze reis uitgesproken. We blijken op dezelfde lijn te zitten. Als het ECHT niet meer gaat, stoppen we, het welzijn van de paarden is daarbij het belangrijkste, maar we hebben niet het idee dat ons door alles wat er gebeurt nou direct verteld word dat het welletjes is. Het nieuwe is eraf, we weten dat we het reizen op zich kunnen, weten hoe we aan eten, water, slaapplaatsen, enzovoort, moeten komen. Deze fase lijkt ons meer te dwingen dingen helder en duidelijk te hebben, wat willen we, hoe gaan we dat doen, en niet zozeer voor deze reis maar voor de gehele manier waarop we ons leven leiden. Het is een boeiend proces.....(ja Esther, hij blijft erin, die kreet :-) We zijn over de helft, er komt een haalbaar doel in zicht, maar alleen maar als het op een prettige manier kan. We gaan wat stilletjes op pad, Maila loopt naast Joy omdat ze met haar dikke oog nauwelijks iets ziet en omdat Sil hengstig was op de rustdagplek en niet echt heeft uitgerust en bijgegeten loop ik ook het grootste deel van de dag. Rond vieren zijn we erg moe na te weinig slaap, en blij dat we op de kaart precies de juiste, tamelijk vlakke route tussen twee stevige heuvelruggen (650m) hebben gekozen. We vinden een plekje op een mooie schapenweide, het is droog, en ook ons humeur klaart op, we zijn werkelijk onverwoestbaar lijkt het want beiden hebben we het gevoel dat we opnieuw een waarachtige keuze hebben gemaakt voor dit leven. De spirit is terug! Van de weide eigenaren krijgen we druppels voor Joys oog, valt niet mee om erin te krijgen want ze vindt het NIET leuk, maar we hopen dat het helpt. Om 20.45u ploffen we bekaf in bed. Ik weet de naam van het plaatsje waar we zijn niet eens, en vergeet ook de volgende dag ernaar te kijken...
 
Dag 54  ?? - Le Briard
Het is zonnig en droog en de paarden zijn fit, Joys oog is veel beter, het trekt mooi weg! We zien twee jongens lopen in reisoutfit en rugzakken, maar omdat mijn zadelbontje weer es van mn zadel valt (probeert al een paar weken tevergeefs weg te lopen dat ding) halen we ze helaas niet in. We hebben nog helemaal geen medereizigers ontmoet! We lijken de GR4 te vinden die we een stuk zouden willen volgen, maar het blijkt een andere wandelroute, die ons echter ook de goede kant op gaat over een ongelofelijk mooi stuk terrein leidt. Het lijkt wel Pyreneeen, het is onze eerste echte bergetappe. De paarden doen het geweldig en eenmaal boven hebben we prachtig uitzicht. We pauzeren, beginnen aan de afdeling, en vallen na een kwartier in een totaal andere wereld. Ingeklemd tussen de bergwand en de rivier loopt onze route DWARS over een grote motorcrosswedstrijd! We hebben geen andere keus dan eroverheen te rijden.... Sil voorop, Christy er schuin achter, Joy aan de andere kant er schuin achter, beginnen we aan de oversteek van een paar honderd meter tussen enorme motorcrossherrie, blèrende luidsprekers, vlaggen, muziek, heel veel mensen, autos, en dat soort dingen. Sil aarzelt heel even, maar als ik "toe maar" zeg gaat ze lopen en geeft verder geen kik. Alledrie gaan ze door alsof ze dit dagelijks zien en zetten geen pas verkeerd. We hebben tranen in de ogen staan als we eroverheen staan, wat is ons trio toch onbetaalbaar geweldig goed!!!!!
Als we s avonds een plekje hebben gevonden op een grote koeienweide blijkt dat Sils dunne huidje vandaag de hitte en het dalen en stijgen niet echt verdragen heeft. De warmteplekken die ze een paar weken geleden heeft opgelopen, maar die weer vrijwel genezen waren, spelen weer op. Het zijn geen drukkingen, het is niet dik of warm, zelfs niet gevoelig, maar het lijkt op hoe je voeten eruitzien als je een dag in de warmte in natte schoenen hebt gelopen, en op een gegeven moment zal het kapot gaan als het te lang duurt. Wat gebel naar huis levert de tip van zinkzalf op, en we gaan Sil de dikke wollen pakzadeldeken van Christy geven, met de antidoorrijpad ertussen. Opnieuw beseffen we dat we niet verder kunnen als de rug van mijn geweldige, dappere witte oude dame het niet houdt. Maar wat moet dat moet, als dit het is is dit het, we gaan opnieuw doen wat we kunnen om dit op te lossen!
 
Dag 55 Le Briard - Condat Sur Vienne
Het is droog maar bewolkt en benauwd. We wisselen de dekens en shabrakken, en lopen het eerste uur naar Feytiat, doen daar inkopen. Inmiddels zijn we druk op zoek naar een hoefsmid voor Christy, want de voorspelde week gaat ze niet halen! Maila belt er een tiental, maar er belt niemand terug, tot over hun oren in het werk in deze regio. We balen ervan. Onderweg treffen we een majestueus centre equestre van een wedstrijdruiter, een hautain mannetje, die echter de onderste steen boven haalt om voor ons een smid te regelen! Rare jongens, die fransozen.... En wéér regent het al snel weer dat het giet. We stoppen bij een Gamm Vert voor een schrikdraadapparaatje, maar ze hebben niet wat we zoeken. Echter, op de parkeerplaats van de Gamm Vert, in de stromende regen, belt ons hautaine mannetje terug met het nummer van een smid die ons wil helpen, hij is op een manege 6km verder op onze route en hij wacht op ons. Yes!!!!! We vinden de weg naar de manege, het blijkt er een oergezellige bende waar de paarden het goed hebben. (www.etrierdecondat.com) Onze paarden worden door smid en stagiaires zolang in een klein binnenbakje naast de stallen geinstalleerd (Sils rug blijkt goed bij afzadelen!) met een bult hooi want de eigenaar is met een paard naar de dierenarts, en de smid beslaat een weerbarstige Christy. Het blijft een paardje met gebruiksaanwijzing, maar uiteindelijk geeft ze het op en laat zich verder netjes beslaan. Wij krijgen inmiddels trek en beginnen maar gewoon ter plaatse wat te eten klaar te maken. We bieden de smid en de ondertussen gearriveerde manege eigenaar ook wat aan, en komen in gesprek over cultuurverschil als weer eens blijkt dat Franse meisjes die een heer iets te eten aanbieden meestal iets heel anders bedoelen....  Sowieso zijn wij veel directer dan de meeste Fransen, wat nogal eens lachwekkend is, het is niet altijd duidelijk dat als wij NEE zeggen, je iets niet nog zes keer hoeft te vragen, we zeggen namelijk niet uit beleefdheid NEE, we MENEN het.....
De manege eigenaar vindt het wel leuk dat we er zijn, opnieuw die welgemeende belangstelling en voelbare bewondering voor een stel Nederlandse meiden die te paard helemaal vanuit les Pays Bas zijn komen rijden. De paarden kunnen in de wei en wij in het ponyclubhuis boven de binnenbak, er komt nog een pensiongaste met brood en jus d orange en andere lekkere dingen voor ontbijt aan. We hebben het goed! We slapen maar zozo, wiebelige matras en bedompte ruimte, en worden allebei wakker met koppijn en het tempo van een slak die zijn dag niet heeft. Tijd voor een rustdag.....
 
Dag 56 Condat sur Vienne - Nexon
De manege eigenaar kwam s avonds nog een glaasje drinken en ons overladen met goed advies voor overnachtingen en routes. Laat nooit een man een routekaart zien..... Hij moet s morgens vroeg weg en we vinden het jammer dat we hem niet meer zien want we vinden weggestopt achter het clubhuis een mooie wollen deken die ideaal zou zijn als extra voor onder het pakzadel. Nu kunnen we niet vragen of we hem mogen hebben..... We besluiten wat geld ervoor neer te leggen en een briefje met twee klavertjes vier (ik heb een volkomen nutteloze tick, ik vind die dingen OVERAL, ook als ik er NIET naar zoek....) en ons telefoonnummer voor als het niet goed is en we de deken terug moeten sturen. Dit ding is zo perfect en ligt hier zo totaal ongebruikt ....
Het is droog maar stervensbenauwd, zowel wij als de paarden hebben er last van. We zijn pas om 12u weg en het tempo ligt ver onder het normale. In Nexon, 18 km verder, is een centre equestre wat ons door manege eigenaar Edouard is aangeraden. In een kalm tempo halen we Nexon, en vinden het welletjes. Het centre equestre blijkt vlak naast een prachtig kasteel te liggen waar tevens een circus zijn trainingsaccomodatie heeft. De eigenares blijkt al contact met Edouard te hebben gehad, en we zijn welkom voor twee dagen. Hoewel we moe zijn, zijn we heel tevreden, Sils rug is opnieuw heel goed, we hebben ondanks dat we bekaf waren toch nog maar mooi 18 km afgelegd, het is een prachtige plek waar we terecht zijn gekomen, la vie est belle!!!!!!!!!
 
 
En dan ook nog, een lijstje 50 al-dan-niet-nuttige-dingen die je kunt leren op een randonnée:
 
1. Zet Joy nooit vast aan een touw langer dan 25 cm als je niet wilt dat ze erin gaat staan.
(Het maakt niet uit wat voor soort touw en waar, als het in haar buurt is, draait ze zichzelf erin in de knoop...)
2. Gebruik nooit een chemisch toilet van een andermans stacaravan....
3. Koop een nieuwe kaart VOOR je van de oude af rijdt. (Het is onze specialiteit, helemaal van de kaart zijn....)
4. Laat Maila NOOIT de richting bepalen als ze ongesteld is (Geen idee wat je hormoonhuishouding met je richtinggevoel doet, maar ze gaat dan standaard naar het noorden rijden, wat kaart en zon en kompas ook zeggen....)
5. Zet je tent niet alleen in de beschutting voor losbrekend onweer, maar check ook even op slaapbare ondergrond. (Was een interessant nachtje bulten en kuilen ontwijken.)
6. Alles wat je in je paktassen zoekt, zit ALTIJD in het LAATSTE vakje (statistisch gezien soort van onmogelijk volgens Jan Cuijpers maar wij kunnen het....) en de zoekvolgorde veranderen helpt daar niet tegen.
7. Yvonne kan harder lopen dan ze dacht. (vooral als de paarden ontsnappen)
8. Je moet website updates tussendoor even saven. (zie een van de vorige updates)
9. Als Maila haar thee laat vallen is dat een goede vermoeidheidsindicatie. (kop thee is heilig uurtje, als die valt is er iets mis!)
10. Onze eigen spullen zitten meestal op zijn plek en blijven daar, maar alles wat we van Pieter bij ons hebben is of verdwenen of doet daar serieuze pogingen toe. (Yvonnes zadelbontje is een van de weinige dingen die nog over zijn, en dat probeert ook 3x per dag weg te lopen, die van Maila is al verdwenen....)
11. Er is altijd water op begraafplaatsen, ook als je na een dag 30 graden plakkerig weer geen douche in de buurt hebt. De rest mag je zelf bedenken.
12. Je kunt een paktassensysteem wat WEL werkt OOK best elke dag een beetje aanpassen, gewoon omdat het anders saai wordt en het altijd beter kan.
13. Je kunt beter op een matje op de grond slapen, want bedden daar kun je uit vallen.... (geen verder commentaar....)
14. Je ALS je een wasdroger in de buurt hebt, je er ook gebruik van moet maken als er regen en nog meer regen dreigt (het bleef allemaal dus nog 3 dagen nat...)
15. We veel Hollandser zijn dan we dachten. (Met dank aan camping Bois Girault in Arrabloy)
16. Je moet NIET in discussie gaan met de gendarmerie als je moe, nat en op zoek naar een centre equestre bent. En anders ws. ook niet.
17. Je moet nooit zeggen dat je je zadel gaat poetsen, want dan komt er geheid iets tussen wat maakt dat daar geen tijd voor is.
18. Volgens veel mensen moeten we heel erg bang zijn (Vous n avez pas peur? Quel courage!) alleen het lukt ons niet erg.
19. Zandpaden zijn voor 99 procent propriété privé, en dat MENEN ze in Frankrijk nog ook....
20. Het is beneden de Loire NIET altijd mooi weer. (Weer een spreekwoord om zeep.)
21. Laat mannen nooit een routekaart zien.
22. Laat je nooit de weg uitleggen door een man.
23. Laat je nooit de weg uitleggen door een echtpaar. (Tourne le première à gauche - NON à droite - et c'est le deuxième maison à votre droite - NON le troisième maison...... enzovoort.....)
24. Laat je sowieso nooit de weg uitleggen in Frankrijk. Je kunt ook heel goed per ongeluk tot aan Limoges komen, dat gaat ws. sneller....
25. Je kunt je volledig wassen met 1 liter koud water.
26. Je kunt dit ook gewoon niet doen.
27. Je lust best de volgende dag wéér een blikje vis.
28. Je moet als je gaat douchen niet eerst je handdoek bij de was in de wasmachine stoppen.
29. Er is geen touw vast te knopen aan Franse postzegels.Volgens ons weten ze zelf ook gewoon niet hoe het werkt.
30. Je kunt als courgette een boel meemaken voor je eindelijk wordt opgegeten.
31. Fatsoenlijk op Joy stijgen zit gewoon tussen je oren.
32. Het is niet grappig om te vergeten wat oublier betekent.
33. Mensen krijgen een hartverzakking als je een loslopende Silver bij je hebt. Overigens bezorgt ze die hartverzakkingen soms heel bewust, vindt ze leuk....
34. Belgische boeren hebben koeisels ipv koeien.
35. Het is voor ons onmogelijk om langer dan 5 minuten op een GR-route te zitten zonder hem minstens 1x kwijt te raken.
36. Je moet op een trage dag gewoon niet sneller willen gaan dan je gaat.
37. Yvonnes vertaalcentrum sluit om 21u. Dan is ze te moe om nog Frans te praten.
38. Paarden kunnen klokkijken. Als de onze beginnen te klieren is het 16u s middags.
39. Je moet VOOR de ochtendthee/koffie voor je eigen veiligheid niks vastpakken wat breekbaar is.
40. Je moet met je haren uit de buurt van tentritsen blijven.
41. Joy s nek is altijd 5 centimeter langer dan je denkt....
42. Ontbijten met stokbrood betekent een uur later weer honger.
43. Je mag in Belgie niet de frieten maar wel de sla met je handen uit de kom pakken.....
44. Franse woorden kennen is niet belangrijk. Om een Frans woord dat je niet kent heen kunnen lullen is belangrijk!
45. Ze hebben in Frankrijk veel valse honden en een enkele vriendelijke kat (na 6000 bordjes "chien méchant" te hebben gezien, troffen we een ludiek hek met een bordje "chat gentil")
46. Sommige Belgische dorpjes bestaan niet, of zijn gewoon continu 2 km ver weg.
47. Paarden vinden het gras onder je voeten, je kont, net voorbij het einde van het touw en aan de andere kant van de draad altijd lekkerder.
48. Sil houdt niet van namaakkinderen.
49. We zijn altijd in een dorp tussen 12 en 2 als alles dicht is, hoe we ook ons best doen.
En tot slot nog maar een keer:
50. HET LEVEN IS MOOI!
 
reacties 4 | bewerk | geef kudos | verstuur | kopieer | bekeken x 1588


 
 Knock knock


 Logs
FOTO'S online!
12 t/m 19 juli: Weer thui
11 juli 11.11u, ARRIVEEEE
7 juli, klaar voor het la
4 juli, we zijn er `bijna
Wat reacties op reacties
26 juni, Toulouse voorbij
18 juni, gewoon een stukj
11 juni, things can chang
Zes juni, voorbij Limoges
31 mei
Alweer online, 25 mei
19 mei: Een lijst met lij
16 mei, we zijn op reis e
mini update 9 mei
Alweer een update! 23 apr
Update vrijdag 20 april
Update maandag 16 april
10 april - LAATSTE update
Alvast met dank aan:
Christy stelt zich voor
Nieuwe ontwikkelingen
SPONSORLINK!
Silver stelt zich voor
Rijden voor het goede doe
Dit is wie we zijn.
Dit gaan we doen!
Het begin

 Fotoalbum

 Archief
September-2007
Juli-2007
Juni-2007
Mei-2007
April-2007
Maart-2007
Februari-2007
Januari-2007

 Mijn rubrieken

 Laatste 10 reacties
Leuke foto!13:24
Waar zijn alle foto\'s09:38
Ik had al geschreven, 12:37
Heel veel succes, ik h09:40
Ik wil meeeeeeeeeeeee!17:54

 Zoeken

 Rubrieken
Einstein en Stichting Hulphond
Sponsors
Even voorstellen

 Mijn vrienden
cobiestooker
mijnpaardendagboek

>> Voeg me toe.

 Emailalerts



Home   weblog sinds: 2007-01-26

Ontwikkeld door punt.nl en gehost door mijndomein.nl. Problemen met de inhoud van deze log? Klik hier.